🐠 Ku Wolności Wyswobodził Nas Chrystus

ISBN 978-83-7536-730-0 2014 „Ku wolności wyswobodził nas Chrystus” (Ga 5,1) – problem niewolnictwa jako peryferia współczesnego świata „For freedom Christ hat set us free” (Ga 5, 1) – Issue of slavery as the periphery of the modern world 2014 Dzień zgromadzenia w islamie a świętowanie chrześcijańskiej niedzieli The Day of "Ku wolności wyswobodził nas Chrystus. A zatem trwajcie w niej i nie poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli." Gal. 5:1 Jesteśmy powołani do"latania", do wolności w Jezusie Chrystusie! Duchu Papież kontynuował cykl katechez o Liście do Galatów, a dzisiaj przypomniał, że „ku wolności wyswobodził nas Chrystus”. Na wstępie Franciszek zaznaczył, że w przypadku Galatów, Apostoł nie mógł znieść, iż poznawszy i przyjąwszy prawdę Chrystusową przeszli oni od wyzwalającej obecności Jezusa do niewoli grzechu i Ku wolności wyswobodził nas Chrystus. A zatem trwajcie w niej i nie poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli!Gal5,1. Zapisz: Jezus nas woła, ale nas nie przymusza do niczego. Czeka na naszą odpowiedź. Co Jezus oferuje? To nie jest trudne, ale wymagające podjęcia decyzji. Jak uczeń klasy 8 może odpowiadać na wołanie Jezusa? Ku wolności wyswobodził nas Chrystus. A zatem trwajcie w niej i nie poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli. Wy zatem, bracia, powołani zostaliście do wolności. Tylko nie bierzcie tej wolności jako zachęty do hołdowania ciału, wręcz przeciwnie, miłością ożywieni służcie sobie wzajemnie! Bo całe Prawo wypełnia się w tym „Ku wolności wyswobodził nas Chrystus” (Ga 5,1) – ku samodzielności, ku umiejętności podejmowania własnych decyzji. Wolą ojca czy matki jest to, żeby ich dziecko stało się samodzielne, żeby mogło odejść z domu do samodzielnego życia, nie tracąc relacji z rodzicami. W drugim czytaniu słyszymy słowa: Ku wolności wyswobodził nas Chrystus, ale też Apostoł Narodów zaznacza bardzo jasno: Tylko nie bierzcie tej wolności jako zachęty do hołdowania ciału, wręcz przeciwnie, miłością ożywieni służcie sobie wzajemnie. Bo całe Prawo wypełnia się w tym jednym nakazie: Będziesz miłował WIARA, KTÓRA WIĘZI I KTÓRA WYZWALA • Książka ☝ Darmowa dostawa z Allegro Smart! • Najwięcej ofert w jednym miejscu • Radość zakupów ⭐ 100% bezpieczeństwa dla każdej transakcji • Kup Teraz! • Oferta 14732572874 *** Korzystałam z: „Ku wolności wyswobodził nas Chrystus. Teksty homilii, wykładów i konferencji ascetycznych, wygłoszonych podczas 46. Teksty homilii, wykładów i konferencji ascetycznych, wygłoszonych podczas 46. UE3uc. "Ku wolności wyswobodził nas Chrystus" (Ga 5,1) - te słowa św. Pawła wzbudzają w nas słuszny niepkój, gdyż z jednej strony uświadamiają prawdę, że często człowiek układa sobie życie wbrew Bogu, stając się niewolnikiem grzechu. Z drugiej strony - pamiętamy Ofiarę Krzyża, która stała się "ceną" naszego oswobodzenia. Jednocześnie słowa te stają się wyzwaniem, które Apostoł wyrazi następująco: "Tylko nie bierzcie tej wolności za zachętę do hołdowania ciału, wręcz przeciwnie, miłością ożywieni służcie sobie nawzajem". Wewnętrzna prawda tych słów - "ku wolności wyswobodził nas Chrystus" - jest istotnym programem życia człowieka wierzącego. Co to znaczy "być wolnym"? Z pewnością nie oznacza to "programu", że mogę czynić wszystko, co mi się tylko podoba, bez liczenia się z prawdą. Albowiem prawda musi być kryterium i miarą prawdziwej wolności. Bez prawdy każda wolność - czy to w wymiarze jednostkowym, czy społecznym - jest zakłamaniem, gdyż nie prowadzi do tego, co jest prawdziwym dobrem (por. Jan Paweł II, List do Młodych z 1985 r.). Ewangelia przedstawia nam Chrystusa bardzo wymagającego, który proponuje człowiekowi radykalne rozwiązania: nie obiecuje "szklanych domów" i bezpiecznych miejsc, gdzie można głowę skłonić. Żąda oderwania się od dóbr ziemskich, a nawet więzów rodzinnych, miłowania nieprzyjaznych i niegościnnych Samarytan i poświęcenia własnego życia dla Niego. Są to rzeczywiście bardzo trudne wymagania, ale poświadczone Jego odkupieńczą śmiercią i Zmartwychwstaniem. I w tym tkwi sedno sprawy, że człowiek idący za Jezusem o tyle tylko urzeczywistnia i spełnia siebie, o ile umie od siebie wymagać. Permisywizm moralny objawiający się wszelkiego typu cwaniactwem - spełniając pożądania ciała - nigdy nie czynił ludzi szczęśliwymi. W wymiarze życia doczesnego, które jest przecież tylko "drogą" ku Bogu i wieczności - każdy z nas nosi w sobie powołanie do miłości i do wolności. Tylko miłość czyni człowieka prawdziwie wolnym, bo tylko ona umożliwia mu ofiarowanie siebie Bogu i bliźnim. Święty Paweł w Liście do Galatów powtórzy słowa samego Chrystusa, że "całe prawo wypełnia się w tym jednym nakazie: Będziesz miłował"... (por. Mt 22,35-40). Chrystus Pan bowiem bardzo wyraźnie wskazał, że miłość ku Bogu i ludziom istnieje równocześnie i pozostaje ze sobą w ścisłym związku: "Byłem głodny, a daliście mi jeść; byłem spragniony, byłem chory...". Św. Jan Apostoł ujmie tę prawdę następująco: "Miłość jest z Boga... Kto nie miłuje, nie zna Boga, bo Bóg jest Miłością... Kto trwa w miłości, trwa w Bogu" (1 J 4, Jeżeli miłość Boża jest w nas, wtedy naprawdę kochamy drugiego człowieka w jego jedyności i niepowtarzalności, z całym bogactwem jego duchowości i cielesności, z bogactwem jego osobowości. W świetle tej Bożej we mnie miłości, która jest darem - zauważam drugiego człowieka, bliźnich, chcę akceptować ich takimi, jakimi Bóg ich pragnie. Bóg miłuje ich również moim sercem, moją zdolnością kochania, którą mi dał. Dlatego możemy powtórzyć za Tomaszem Mertonem: "Nie ma prawdziwej miłości poza miłością w Bogu, który jest Źródłem naszej istoty, jak również istoty tych, których kochamy". I jeszcze jedna refleksja, którą zawdzięczamy św. Augustynowi, człowiekowi wielce zasłużonemu w tematyce "wolności wyboru" i "wolności łaski": "Nie doszliśmy jeszcze do Boga, ale mamy ze sobą naszego bliźniego. Weźmij więc na siebie tego, który ci towarzyszy w drodze, abyś doszedł do Tego, z którym chcesz przebywać". opr. mg/mg Wyzwolenie w Chrystusie, wyzwolenie do prawdziwej miłości i do pełni prawdy stanowi centrum głębokiej refleksji teologii św. Pawła. Dla Apostoła Narodów wolność jest sprawą wybitnie osobistą. On sam doświadczył wyzwalającej mocy zmartwychwstałego Pana i posiada specjalną prorocką misję wyzwolenia wczesnego chrześcijaństwa z błędnych interpretacji prawa, które mogłyby krępować Ewangelię. Wyzwolenie z niewoli do wolności w Chrystusie jest wielkim darem miłosiernego Boga dla całej ludzkości. Jest darem i zadaniem, gdyż otrzymanie daru wolności zobowiązuje, na wzór Chrystusa, do posłuszeństwa we wszystkim woli Ojca. Z jakiej niewoli wyzwolił nas Chrystus i do czego zobowiązuje nas dar wolności? Wyzwolenie z niewoli grzechu Grzesznik jest w jarzmie niewoli. Odczuwa brak wolności, gdyż pozostaje zniewolony grzechem. Jest jakby podzielony na dwie jaźnie. On sam zwraca się przeciwko sobie, dokonuje takiego wyboru na własny rachunek. Jego prawdziwe nieszczęście polega na tym, że grzech nie znajduje się na zewnątrz niego, lecz mieszka w nim samym (por. Rz 7, 17). Człowiek, który grzeszy, posiada mimo wszystko wolność widzenia dobra i rozsądzania, gdzie znajduje się dobro moralne, które jest prawdziwe i święte. Niezależnie od tego, jaka jest moc grzechu, siła zła pozostaje w grzeszniku i on sam musi zdać z niej rachunek (por. Rz 7, 7-25). Wolność człowieka, który grzeszy, potwierdza jego postawę egoistyczną, odmawiającą wdzięczności Bogu. Grzesznik nie chce przyjąć wolności jako daru, którym ma się posłużyć w wolnej i pozytywnej odpowiedzi Bogu. W ten sposób Boży dar prawdziwej wolności zostaje źle użyty przez pewnego rodzaju grabież. Wyzwolenie z więzów tej kradzieży, która wprowadza sprzeczność w samo wnętrze człowieka, jest możliwe dzięki absolutnej wolności Chrystusa sięgającej aż do śmierci krzyżowej. Podczas gdy Adam chciał używać swej wolności dla wywyższenia siebie samego, Jezus Chrystus obchodzi się ze swą wolnością jak z darem i oddaje się całkowicie Ojcu (por. Rz 3, 5; Flp 2, 5-11). Chrystus, dobrowolnie oddając się Ojcu, ukazuje pełnię i prawdę wolności. Przez Ducha Świętego poucza, że każdy człowiek może być prawdziwie wolny, kiedy składa dziękczynienie zawsze i wszędzie, posługuje się swą wolnością jak darem Ojca i oddaje się Ojcu w służbie braciom i siostrom, jak On sam to uczynił. Przejście z niewoli do wolności jest przejściem z egocentryzmu i uporu do poddania się pełnej miłości woli Boga. Należy bowiem pamiętać o tym, że można mieć udział w wolności Chrystusa jedynie wtedy, gdy podejmie się trud wydania na śmierć naszego egoistycznego "ja". Innymi słowy: należy wyrzec się wolności zdobytej przez kradzież, a przyjąć ją jako dar miłości Boga. Wolność będąca darem Chrystusa może przetrwać jedynie przez wiarę rozumianą jako wdzięczne, pokorne, radosne przyjęcie Tego, który jest Prawdą, Zbawcą i Źródłem prawdziwej wolności. Im więcej wdzięczności w wierze, tym większa będzie twórcza moc odpowiedzi udzielanej Bogu. Mocą Ducha Świętego rodzi się wewnątrz nas postulat etyczny, aby żyć tą wolnością, do której Chrystus nas wyswobodził. Chcąc żyć twórczo i wiernie nowym życiem i wolnością w Jezusie Chrystusie, nie wolno nigdy zapominać o tym, że są one nie tylko darem Stwórcy, lecz także owocem śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Dlatego można żyć w tej wolności jedynie wtedy, kiedy się czci i przeżywa z wdzięcznością tajemnicę krzyża i zmartwychwstania. Wyzwolenie do solidarności zbawczej i miłości Wolność w Jezusie Chrystusie ofiarowana jest wszystkim po to, aby przyjęli w swym życiu postawę zaangażowania. Chrystus chce, aby każdy człowiek był wolny od egoizmu, który łączy go z grzechem świata i z całą sumą fałszu, niesprawiedliwości i gwałtu. Chrystus jest Nowym Przymierzem i stawia sprawę jasno. Dla człowieka istnieją tylko dwie możliwości wyboru: albo zwróci się do Chrystusa i stanie się Jego uczniem, albo pozostanie niewolnikiem zbiorowego egoizmu, zuchwałości, fałszu i złośliwości. W Piśmie Świętym grzech świata jest groźną rzeczywistością, czymś nieskończenie bardziej dramatycznym niż prostą plamą na duszy, którą łatwo można zmyć za pomocą jakiegoś rytuału. Dla Chrystusa przyjęcie chrztu oznacza bezwzględnie solidarność w dźwiganiu brzemienia wszystkich. Chrystus jest ostatecznie ochrzczony we krwi nowego i wiecznego przymierza, aby pociągnąć wszystkich ludzi razem do swej miłości i nowej sprawiedliwości. Wszystko to jest dla ludzi niezasłużonym darem przymierza i każdy, kto nie chce żyć moralnością Nowego Testamentu, pozostaje w niewoli indywidualnego i zbiorowego egoizmu, pychy, zuchwałości i alienacji (por. J 14, 26; 15, 26-27; 16, 8-13). Poprzez swoją miłość do grzeszników Jezus ukazał nam taki rodzaj wolności, dla którego uczynił nas wolnymi. Jest to wolność miłowania się wzajemnie w Chrystusie, z Chrystusem i na sposób Chrystusowy. Podstawą takiej wolności jest wiara w Boga, który jest Miłością, i w Tego, który odsłania nam pełny wymiar miłości Ojca. Niemoc grzesznego człowieka jest bardzo wielka. W Bogu upatruje on często zagrożenie własnej autonomii, podobnie jak zresztą w każdej zależności od drugiego człowieka. Wyzwolenie przez Chrystusa pozwala nam widzieć całe stworzenie jako wielki dar miłosierdzia Bożego i jako zaproszenie, powołanie do życia we wspólnocie. W takiej perspektywie odnajdujemy prawdziwe związki miłości w zbawczej solidarności z Chrystusem. Żywa wiara pełna jest wdzięczności i użycza człowiekowi wdzięcznej pamięci. Bóg zaś okazuje nam swoją miłość [właśnie] przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami (Rz 5, 8). Nadzieja na wolność w miłości Chrystusa nie jest tylko czczym marzeniem, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany (Rz 5, 5). W ten sposób spełniły się obietnice Starego Testamentu, że Bóg da nam nowe przymierze i nowe prawo, prawo pisane w naszych sercach (por. Jr 32, 31-38). Dam wam serce nowe i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza, odbiorę wam serce kamienne, a dam wam serce z ciała. Ducha mojego chcę tchnąć w was (Ez 36, 26-27). Dzięki Duchowi Chrystusa wierzący rozumie, że przykazanie, które zobowiązuje każdego chrześcijanina w Chrystusie, jest dane w nowy, cudowny sposób: To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem (J 15, 12). Jest to specjalny dar Chrystusa dla nas, zaszczepiony w naszym wnętrzu przez wiarę i przez łaskę Ducha Świętego. Nawrócenie i wyzwolenie zachodzi w takim stopniu, w jakim patrzymy na tę łaskę już nie tylko i nie jedynie jako na przykazanie, lecz jako na wyzwalający dar, który możemy dzielić wzajemnie w eschatologicznej wspólnocie przymierza. O ile w świetle Chrystusa, który jest naszym dobrowolnym darem miłości ze strony Ojca, uznamy i uszanujemy się wzajemnie, odnosząc się do siebie jako do daru, a nie jako do zagrożenia, jesteśmy wolni od więzów nieprzyjaźni, wolni do bycia z sobą i dla siebie. Wolność chrześcijańska nie jest w sposób zasadniczy zachowywaniem obiektywnych norm dla nich samych. W miłości, do której Chrystus nas wyswobodził, uświadamiamy sobie, że obowiązujące normy moralne wyrażają prawdziwą strukturę ludzkiej osoby; a wszystkie rzeczy znajdujące się poniżej szczebla osobowego powinny być postrzegane pod kątem osób ludzkich i ich wzajemnych stosunków. Wolność jako dar i prawo w Chrystusie znajduje podsumowanie w bezinteresownej miłości. Miłość nie wyrządza zła bliźniemu (Rz 13, 10). To właśnie rozumiemy jako doskonałe prawo wolności, kiedy mówimy za św. Augustynem: "Kochaj prawdziwie i czyń, co miłość chce". Wyzwolenie od lęku i bezsensu Radosną wolność często tamuje zmartwienie, strach, bezużyteczne dręczenie się, wstyd, poczucie winy, bezsens. Jedynie sam Bóg wie, ile z tego spowodowane jest osobistymi grzechami, a ile uczestnictwem w grzesznym świecie. Jeśli jednak Pan uczynił nas wolnymi od grzechu i niewoli prawa, to część udręki i strachu ciągle pozostającego w nas w postaci różnorodnych frustracji może otrzymać i otrzymuje nowe znaczenie. Dzięki wierze, ufności i wdzięczności za wszystko, co Pan nam dał, zwłaszcza za nasze wzniosłe powołanie do bycia Jego uczniami, przychodzi wspaniałe wyzwolenie od bezużytecznych lęków gniewu, bezsensu. W nauce Chrystusa bardzo ważne miejsce zajmuje orędzie: Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka (J 14, 27). Nie chodzi tu tylko o uwolnienie od jakichś konkretnych lęków, ile od systemów, które opierają się zbytnio na sankcjach, prawach, kontroli; systemów wytwarzających nieuchronnie bojaźliwość, smutek i udrękę. Wolność i wierność w Chrystusie oznacza nieustanny wysiłek w kształtowaniu wiary, w odnowie struktur władzy i w budowaniu wzajemnych stosunków tworzących wspólnoty wiernych. Rodzice chrześcijańscy, nauczyciele czy też piastujący wysokie urzędy powinni się wstydzić, jeśli osoby powierzone ich pieczy dowiadują się od psychoanalityków, że ich kłopoty emocjonalne wywołane są uciskiem ze strony ich opiekunów czy przełożonych. Tak samo spowiednicy, duszpasterze powinni nauczyć się rozróżniać pomiędzy grzechem a niepotrzebnymi kompleksami winy. Wolność nie może się rozwijać i stawać twórcza, jeśli człowiek pozwoli, aby jego kompleksy paraliżowały radość i energię, jakie powinny cechować naśladującego Chrystusa. Apel św. Pawła, aby nie popaść w ducha niewolnictwa i strachu, idzie w parze z wezwaniem do wczucia się w pragnienie całego stworzenia, aby stać się wolnym od zepsucia. Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: "Abba, Ojcze!" (Rz 8, 14-15). W centrum historii zbawienia znajduje się nasza wiara w zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią, zwycięstwo, które może stać się naszym, jeśli całą ufność złożymy w Chrystusie i podążymy za Nim. Jezus żyjący całkowicie dla swych braci i umierający na krzyżu jest darem przyjętym przez Ojca i wskrzeszonym do życia. Śmierć więc nie może go więzić. Jest Panem wszystkiego w świetle zwycięstwa nad śmiercią na krzyżu. W Nim było życie, a życie było światłością ludzi (J 1, 4). Życie, jakie Jezus ucieleśnia w swej śmierci i zmartwychwstaniu, jest na wiele sposobów wolnością wobec śmierci, jest największym zwycięstwem i najgłębszym sensem ludzkiej egzystencji. Chociaż Jezus umiera za nas, śmierć nie ma nad Nim żadnej władzy. Jezus nadaje jej całkowicie nowe znaczenie. To, co było z powodu grzechu najżałośniejszym wydarzeniem na ziemi, staje się największym wydarzeniem wewnętrznej wolności, jakie dokonuje się dzięki życiodajnej miłości Chrystusa i dzięki mocy Ducha Świętego, który wskrzesił Jezusa. Śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa są tym samym wydarzeniem wolności, wydarzeniem, które dla uczniów Chrystusa udziela najgłębszego sensu i wolności życiu każdego człowieka. Jeśli chrześcijanin wierzy i z wdzięcznością czci tajemnicę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, znaczenie śmierci całkowicie się dla niego przeobraża. Śmierć, przyjęta z Chrystusem i ze względu na Chrystusa, pozwala nadać całemu jego życiu głębszy i nowy sens. Kiedy człowiek odkrywa znaczenie śmierci Chrystusa, a w niej sens swojej własnej śmierci, wtedy odsłania się przed nim najgłębsze znaczenie życia. W obliczu śmierci Chrystusa Bóg jak gdyby cierpi. Jego współczująca miłość w całej swej wolności przenika również naszą śmierć. Jest to część orędzia wiary w zmartwychwstanie, że Bóg "cierpi" z powodu śmierci - nie po to, by pozwolić jej być górą, lecz by ją przemóc i od niej wyzwolić człowieka. Bóg jest dawcą życia, który ożywia umarłych i to, co nie istnieje, powołuje do istnienia (Rz 4, 17). Tkwienie w więzach śmierci przejawia się w ucieczce od odpowiedzialności, od życia i od prawdziwej wolności. Natomiast wyzwolenie przez Chrystusa oznacza możliwość życia w pełni i bezgranicznego poświęcenia się dla wszystkich ludzki przez wzgląd na życie wieczne. Wolność jest niezniszczalnym wymiarem chrześcijańskiego doświadczenia, nawet w śmierci, gdyż jej ostatnim słowem jest Jezus - Imię, które jest ponad wszelkie imię. Prawdziwą i doskonałą wolnością jest wolność Syna Bożego. Wolność Syna jest wyrazem Jego wolności przeżywanej z Ojcem (por. J 10, 30), który jest nieskończoną Wolnością miłości. Umiera za nas w wolności i powstaje z martwych do wiecznej wolności dla siebie i dla swych braci i sióstr. Jest to dla Niego i dla nas wolność w Duchu Świętym. Nowe narodziny, które wyzwalają nas do miłości do naszych braci i sióstr, są nowym życiem pochodzącym od Ducha (por. Rz 7, 6), tego samego Ducha, którego mocą Jezus wypełnił swe zadanie ukazania swej twórczej wolności, wierności i naszego wyzwolenia. Plany i potrzeby ludzkie oraz dary Boga wzajemnie się uzupełniają. Takie widzenie historii, a przede wszystkim historii wolności i wyzwolenia, staje się w pełni prawdziwe, kiedy uświadomimy sobie, że Chrystus przygotował ten dar dla nas przez mękę na krzyżu, przez ofiarowanie siebie. Stąd nasza wdzięczność będzie obejmowała cierpienie zawarte w życiu służebnym dla innych, gdyż wiemy, że Bóg jest obecny we wszystkich wydarzeniach, a zwłaszcza w wydarzeniu cierpienia jako wyzwalającej miłości. Bezużyteczność obrzezania 51 Ku wolności wyswobodził nas Chrystus. A zatem trwajcie w niej i nie poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli! 2 Oto ja, Paweł, mówię wam: Jeżeli poddacie się obrzezaniu, Chrystus wam się na nic nie przyda. 3 I raz jeszcze oświadczam każdemu człowiekowi, który poddaje się obrzezaniu: jest on zobowiązany zachować wszystkie przepisy Prawa. 4 Zerwaliście więzy z Chrystusem; wszyscy, którzy szukacie usprawiedliwienia w Prawie, wypadliście z łaski. 5 My zaś z pomocą Ducha, na zasadzie wiary wyczekujemy spodziewanej sprawiedliwości. 6 Albowiem w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie, ani jego brak nie mają żadnego znaczenia, tylko wiara, która działa przez miłość. 7 Biegliście tak wspaniale! Kto przeszkodził wam trwać przy prawdzie? 8 Wpływ ten nie pochodzi od Tego, który was powołuje. 9 Trochę kwasu ma moc zakwasić całe ciasto. 10 Mam co do was przekonanie w Panu, że innego zdania niż ja nie będziecie. A na tym, który sieje między wami zamęt, zaciąży wyrok potępienia, kimkolwiek by on był. 11 Co do mnie zaś, bracia, jeśli nadal głoszę obrzezanie, to dlaczego w dalszym ciągu jestem prześladowany?1 Przecież wtedy ustałoby zgorszenie krzyża. 12 Bodajby się do końca okaleczyli2 ci, którzy was podburzają. O WŁAŚCIWEJ WOLNOŚCI CHRZEŚCIJAŃSKIEJ Miłość i wolność 13 Wy zatem, bracia, powołani zostaliście do wolności. Tylko nie bierzcie tej wolności jako zachęty do hołdowania ciału, wręcz przeciwnie, miłością ożywieni służcie sobie wzajemnie! 14 Bo całe Prawo wypełnia się w tym jednym nakazie: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego3. 15 A jeśli u was jeden drugiego kąsa i pożera, baczcie, byście się wzajemnie nie zjedli. Napięcie między "duchem" a "ciałem"4 16 Oto, czego uczę: postępujcie według ducha, a nie spełnicie pożądania ciała. 17 Ciało bowiem do czego innego dąży niż duch, a duch do czego innego niż ciało, i stąd nie ma między nimi zgody, tak że nie czynicie tego, co chcecie. 18 Jeśli jednak pozwolicie się prowadzić duchowi, nie znajdziecie się w niewoli Prawa. 19 5 Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie, 20 uprawianie bałwochwalstwa, czary, nienawiść, spór, zawiść, wzburzenie, niewłaściwa pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, 21 zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne. Co do nich zapowiadam wam, jak to już zapowiedziałem: ci, którzy się takich rzeczy dopuszczają, królestwa Bożego nie odziedziczą. 22 Owocem zaś ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, 23 łagodność, opanowanie. Przeciw takim [cnotom] nie ma Prawa6. 24 A ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali ciało swoje z jego namiętnościami i pożądaniami. 25 Mając życie od Ducha, do Ducha się też stosujmy. 26 Nie szukajmy próżnej chwały, jedni drugich drażniąc i wzajemnie sobie zazdroszcząc.

ku wolności wyswobodził nas chrystus