🎽 Autyzm U 4 Latka Forum

45 poziom zaufania. O zagrożeniu, czy podejrzeniu zaburzeniem ze spektrum autyzmu mówimy, gdy występuje szereg niepokojących objawów, typu: niski stopień adaptacji dziecka do zmiany w otoczeniu /objawiający się płaczem, czasem krzykiem, zakrywaniem uszu, kręceniem się w kółko, ale też zupełna pasywność- wycofanie z kontaktu 84 poziom zaufania. ADHD i ZA są ogólnorozwojowymi zaburzeniami istniejącymi od bardzo wczesnego dzieciństwa. I choć ich geneza nie jest w pełni wyjaśniona, ma w niej jednak udział genetyka. Dlatego przebycie zakażenia gronkowcem raczej nie jest wystarczającym warunkiem do pojawienia się tego typu zaburzeń. Chociaż poważne To, czym jest autyzm, najlepiej oddaje jego nazwa, która wywodzi się od greckiego „autos”, czyli „sam”. Osoba w spektrum autyzmu wykazuje trudności w nawiązywaniu i podtrzymywaniu relacji z innymi ludźmi oraz ma skłonności do sztywnych, powtarzalnych wzorców zachowań. Ponadto, może wykazywać upośledzenie w sferze języka stymulowanie i wspomaganie rozwoju ruchowego, poznawczego, emocjonalnego i społecznego dziecka od chwili wykrycia. pierwszych sygnałów nieprawidłowego funkcjonowania do czasu. podjęcia przez nie nauki w szkole podstawowej. (czyli do rozpoczęcia nauki w 1 –szej klasie). W ramach WWRD dziecko uczęszcza na zajęcia np. do poradni. Na jednym ze swoich filmików postanowiła podzielić się tym, jakie objawy autyzmu zaobserwowała u swojej córeczki, zanim ta skończyła 2 latka. Czytaj również: Autyzm może być widoczny już u 2-miesięcznego niemowlaka. Zwróć uwagę na spojrzenie. Spis treści Autyzm dziecięcy, autyzm wczesnodziecięcy ( łac. autismus infantum ), zespół Kannera jest przestarzałą diagnozą neurorozwojową, która w DSM-5 oraz ICD-11 została zastąpiona szerszą kategorią diagnostyczną zaburzeń ze spektrum autyzmu ( ang. autism spectrum disorder – ASD) i nie jest już uznawana za samodzielną jednostkę Autyzm, lub precyzyjniej: spektrum autyzmu, to całościowe zaburzenia rozwoju. Dzieci z autyzmem mogą znacząco różnić się od siebie. W spektrum autyzmu mogą znajdować się zarówno osoby wybitnie inteligentne, jak i z deficytami w zakresie intelektu; osoby, które w ogóle nie mówią, jak również takie, które mówią bardzo dużo – szczególnie na temat, na którym są zafiksowane. Podejrzenie autyzmu u 4-latka. Witam, mój synek ma 4 lata i mówi jedynie pojedyncze słowa. Jesteśmy w trakcie diagnozy- podejrzewają autyzm. Teraz czytam o tym Autyzm. Dzisiaj obchodzimy Światowy Dzień Autyzmu 2 kwietnia został uznany przez państwa członkowskie ONZ Światowym Dniem Świadomości Autyzmu. ONZ oficjalnie zalicza autyzm do najgroźniejszych problemów zdrowotnych. Dzień Autyzmu jest obchodzony od 2008 roku i ma za zadanie uwrażliwić społeczeństwo. Śr, 02-04-2014 Forum: S@lon LUkzjhn. Witam serdecznie, proszę o Pani opinię. Mój synek niedawno skończył 4 lata. Jego rozwój mowy jest wolny, mówi o sobie w pierwszej osobie, np. "chcę pić" i stara się powtarzać za mną wyrazy i wypowiada ich coraz więcej, ale wciąż jest ich za mało. Obecnie wypowiada około 100 słów i łączy je w góra 2-3 proste wyrazy. Zazwyczaj reaguje na imię odpowiadając "tak mama" lub "co", chociaż nie zawsze, np. gdy ogląda bajkę, jest skupiony głównie na niej i czasem muszę powtarzać jego imię kilkakrotnie, żeby zareagował. Komunikuje bez problemu swoje potrzeby i mówi np. że chce umyć ręce i raczej jest samodzielny (sam je i pije, sam potrafi się ubrać, choć zazwyczaj mu pomagam, sam korzysta z toalety i myje ręce). Uśmiecha się bardzo często, śmieje się do ludzi i z bajek. Naśladuje rzeczy z bajek, np. piosenki lub występy czy tańce. Zazwyczaj nie unika kontaktu wzrokowego, ale czasem nie chce na mnie popatrzeć, mimo że słyszy, co mówię, bo odpowiada. Jeśli mówi coś do mnie to łapie mnie za twarz i kieruje na swoją i wtedy patrzy mi w oczy i tłumaczy, o co mu chodzi. Nie awanturuje się w domu ani w sklepie. Gdy jesteśmy w sklepie, jest grzeczny, pokazuje tylko palcem, co chce dostać lub sam po to sięga. W kolejce do lekarza jest w miarę grzeczny, jednak kiedy wejdziemy do gabinetu, szybko chce z niego wyjść. Kiedy coś mu pokazuję, patrzy na to i jak pytam, co to, to odpowiada. Nie ma czegoś takiego żeby chwytał moją rękę jak chce coś dostać. Słyszy dobrze, gdyż robiliśmy badania i rozumie, co do niego mówię, bo wykonuje zazwyczaj moje polecenia, ale czasem jak np. ogląda bajkę mam wrażenie, że mnie nie słucha. Wskazuje przedmioty palcem i obrazki w książeczkach i na niektóre swoje części ciała. Bardzo lubi oglądać bajki, ale są one różne na tv i w Internecie. Słucha też piosenek po angielsku i też stąd nauczył się liczyć do 10 po angielsku. Zazwyczaj bawi się misiami, chociaż ma swojego ulubionego kotka, którego praktycznie nie opuszcza, karmi go, śpi z nim, przykrywa go do spania, udaje, że daje mu pić, myje go. Nie ma czegoś takiego, że musi chodzić tylko jedną drogą, gdyż chodzimy na spacery w różne strony, różnymi drogami i jeździmy różnymi autami i nigdy nie było z tym problemu. Nie kręci się w kółko ani innymi przedmiotami. Je tylko wybrane przez siebie, ulubione rzeczy (kotlety, jajecznicę, niektóre zupy, parówki, różne owoce, słodycze, frytki. Nie lubi chleba, ziemniaków). Lubi się przytulać, sam przychodzi lub woła mnie albo inne bliskie mu osoby i przytula wołając "tulimy". Często się przytula, w szczególności jak narozrabia i buziaki też daje bez problemu. Nie ubija się, nie okalecza ani nic z tych rzeczy. Głowę myje bez problemu i nie ma problemu z obcinaniem paznokci czy czyszczeniem uszu. Jedynie nie lubi się strzyc. Czasem marudzi, ale tłumaczę mu wszystko i odpuszcza. Czasem w przedszkolu dziwnie się zachowuje, ponieważ zazwyczaj jest w porządku, ale czasem się rozbiega i przewróci się i np. potrąci jakieś inne dziecko. Zdarza się, że gdy tam jest i coś nie jest po jego myśli to uderzy kogoś tym swoim kotkiem maskotą. Z tego co wiem to bawi się z dziećmi coraz więcej, ale woli sam. Lubi się kąpać i nie boi się wody, lubi spacery i jazdę samochodem. Nie trzaska szafkami i nie świeci i nie gasi światła bez potrzeby. Naśladuje głosy zwierząt, cieszy się bardzo na mój widok i bliskich mu osób. Nie boi się schodów. Przesypia ładnie całe noce. Nie łapie się za uszy, nie buja się i nie powtarza słów bez sensu. Nie wypowiada liter "k" i "r", zastępuje je literami "l" oraz "ł". Jeśli bawi się autkiem to jeździ nim. Używa gestów - wskazuje palcem, pokazuje "cześć" i "papa", kiwa głową. Chce kontaktu, nie lubi być sam, często mnie wtedy woła. Inicjuje zabawy, np. w chowanego lub rzucanie czy kopanie piłką, ale nie potrafi się bawić w zabawy typu "w sklep". Najchętniej biegałby i skakał. Nie odczuwa niechęci do dźwięków, hałasu czy bycia w tłumie. Nie zauważyłam też żadnych rytuałów w jego działaniu, poza tym, że wszędzie zabiera swojego kotka. Odpowiada "tak" lub "nie" na pytania. Jesteśmy zapisani do poradni autyzmu w Rzeszowie, ale dopiero na czerwiec jest termin. Proszę o poradę czy moje dziecko ma autyzm? Czy to może być coś innego? Kamila Szanowna Pani, na podstawie opisanych przez Panią zachowań synka, trudno stwierdzić u niego zaburzenia ze spektrum autyzmu (chociaż nie mogę ich również wykluczyć), bez wątpienia jednak rozwój jego mowy jest znacznie opóźniony. Być może właśnie z tego powodu trudno mu nawiązywać relację z rówieśnikami. Bez względu na diagnozę, warto niezwłocznie rozpocząć terapię. Proszę skontaktować się z jednym z terapeutów Metody Krakowskiej (listę certyfikowanych znajdzie Pani na stronie i zacząć pod okiem specjalisty stymulować rozwój synka. Bez wątpienia, oglądanie bajek w tv czy Internecie (a więc stymulacja obrazem), nie pomaga synkowi w nauce mowy, radzę więc ograniczyć je do minimum. Z poważaniem, Magdalena Gaweł 2 ewik3 Poziom: Przedszkolak Zarejestrowany: 14-04-2012 01:04. Posty: 2 Kochana, mój 7 letni Fabian jest dzieckiem autystycznym. Lekarze zdiagnozowali go wieku 3 lat. Nie mówił, nie wskazywał, nie reagował na nas na swoje imię, krótko mówiąc miał prawie wszystkie cechy autyzmu. Teraz pójdzie od września do 1 klasy, normalnej w normalnej szkole u nas na wsi. Postarałam się tylko, żeby miał nauczyciela wspomagającego (oligofrenopedagoga). Wypiszę Ci w punktach jak mniej więcej go z tej choroby wyprowadziłam: 3 do 4 rok życia 1. Wizyty u psychiatry, psychologa, dobrego neurologa. 2. Neurolog skierował nas na badania do Centrum zdrowia dziecka i matki na Ligocie w Katowicach (polecam dr Surmacz, pracuje w przychodni w Ligocie i w albo dr Pietruszewskiego, pracuje na oddziale neurologicznym w Ligocie i przyjmuje pryw. w 3. Zapisałam go do Oddziału SPECJALNEGO w przedszkolu integracyjnym w Lędzinach tam jest oddział dla dzieci autystycznych. 4. Zaczęłam mu podawać IQ po 3 kapsułki 2 razy dziennie. - po 2 miesiącach od zażywania zaczął wydawać dźwięki, po ok 5 mies powiedział kukuryku - sukces. 5. Chodziłam na wizyty do Poradni Psychologiczo-pedagogicznej do psychologa i logopedy. Ponadto tam uzyskałam orzeczenie o kształceniu specjalnym i opinię o wczesnym wspomaganiu rozwoju (potrzebne do przyjęcia do przedszkola i na inne terapie) 6. W przedszkolu miał terapię SI, montessori, dogoterapię,logopedę, zajęcia pedagogiczne i surdopedagoga, w sali doświadczeń świata oraz cały czas pod opieką oligofrenopedagoga i pomocy pedagoga (na max 5 dzieci). To poniżej działo się w wieku 4 do 5 roku życia. wiosnę dostaje w prezencie małego kotka i ma się nim opiekować. Już dużo rozumie i jak kotek zrobi kupkę pomaga mi nawet czyścić kuwetę, nalewa mleczka, czyści miseczk, dba o kotka i bawi się z nim. Moje zadowolenie bo to miało swój cel - latem urodził mu się braciszek, tym sposobem przygotowałam go do opieki nad nim i do tego, że teraz ja będę miała mniej czasu dla Fabiana, bo muszę się zająć Dzidziusiem. 8. Po narodzinach Witka Fabiankowi tak jakby otworzyły się oczy - zaczął bardzo dużo rozumieć. Zaczyna wydawać odgłosy dźwiękonaśladowcze, przyporządkowuje je do określonych zwierząt, rzeczy itp. Poza tym uzyskał trochę swobody, bo nie zawsze go miałam na oku. Stał się samodzielny. Zaczął się ubierać, rozbierać itp. 9. Nadal przedszkole dochodzi psycholog na codzień, hipoterapia. 10. Dalej podaję IQ - poprawa koncentracji 11. Na wiosnę 2,5 miesiąca intensywnej terapii biofeedback w prywatnej klinice - po 3 razy w tygodniu - Fabian po kilku seansach zaczyna wymawiać pojedyncze słowa adekwatne do sytuacji - Popłakałam się w klinice. Po zakończeniu terapii było już bardzo dużo słów, ale jeszcze brak zdań, nawet prostych. 5 do 6 roku życia. 12. W przedszkolu przechodzi do grupy integracyjnej: 20 dzieci w tym 5 niepełnosprawnych, 2 Panie wych oligofrenopedagożki - super sprawa. 13. Od września zaczynamy terapię Johannsena w Centrum słuchu i mowy w katowicach Ma trwać cały rok. Oczywiście prywatnie. 14. Od października, czyli po miesiącu w grupie integracyjnej i po miesiącu terapii Johansena zaczyna mówić zdaniami i zaczyna samodzielnie rysować - nie przespałam nocy z radości, bo stało się to prawie z dnia na dzień. 15. Od sierpnia wywalczyłam biofeedback w naszej poradni psych-pedagog. 1 raz w tygodniu i trwa ona do dnia disiejszego. 16. W listopadzie urodził się mu 2 braciszek. Luz totalny. Teraz może grać na komputerze i zajmuje się już swoimi sprawami. 17. W czerwcu Fabian już jako 6 sześciolatek dostał opinię klasyfikacyjną do szkoły - czyli mógł już iść do 1 klasy tym wcześniejszym trybem, ale jeszcze go zostawiłam w przedszkoluna ten rok, bo jednak emocjonalnie nie jest do końca ok. Dodam, że wystąpił w 2 przedstawieniach w przedszkolu, jasełka i zakończenie roku - na zakończeniu nawet mówił wierszyk. 6 do 7 roku życia. 18. od września normalna grupa w przedszkolu - były trochę problemy z adaptacją, ale się okazało, że Panie nie wprowadziły grupy w chorobę Fabiana i dzieci się od niego odsuwały, po 2 pogadankach z dziećmi jest wszystko ok. 19. Koniec Johansena, biofeedback cały czas. 20. W przedszkolu wszystkie terapie jak dawniej. Rozwiązuje wszystkie zadania jak reszta dzieci. Ma problemy z odpowiedziami ustnymi. Jednak to przetwarzanie jest opóźnione. Ale na codzień gada jak najęty. Gębusia mu się nie zamyka. 21. Od września chodzimy na religię grupową do nas do parafii, bo za 2 tyg przystępuje do komunii (u nas jest wczesna komunia św.). Zdał już prawie wszystko do komunii. To znaczy, że już potrafi się uczyć i zapamiętywać jak normalne dziecko. Wymawia ładnie zdania, nie ma już problemów z odmianą wyrazów. Jak go poprawiamy to spokojnie powtarza. Jest trochę nerwowy - ale mam nadzieję, że w miarę dojrzewania się uspokoi. Oczywiście na początku postarałam się o orzeczenie o niepełnosprawności - z orzeczeniem do GOPSU albo MOPSu o zasiłek pielęgnacyjny i o specjalne usługi opiekuńcze (mnie się udało zdobyć fizjoterapeutę, który dojeżdża do nas do domu 2 razy w tyg od 2 lat). Teraz jeśli dziecko dojeżdża do przedszkola poza swoją gminą przysługuje zwrot kosztow dojazdu (pytaj w urzędzie gminy lub miasta w edukacji). Aha, w wakacje jeździł 2 razy w tyg do ośrodka Caritasu na zajęcia popołudniowe, po to, żeby nie nabrał złych nawyków w domu przez wakacje. Tyle zapamiętałam. Mam nadzieję, że Ci to pomoże. Bo ja działałam na ślepo i sama szukałam terapii. Niestety żaden lekarz nie powie co teraz robić. Na szczęście miałam też fajną panią psych w poradni PP, która podpowiedziała mi o przedszkolu i o terapii johansena i o IQ. Pozdrawiam Autyzm dziecięcy należy do zaburzeń neurorozwojowych określanych mianem całościowych zaburzeń rozwoju. Do całościowych zaburzeń rozwoju oprócz autyzmu należą również: zespół Aspergera, niespecyficzne całościowe zaburzenia rozwoju (pervasive developmental disorders not otherwise specified – PDD – NOS) oraz dezintegracyjne zaburzenia dziecięce [1]. Pojęcie autyzmu dziecięcego zostało wprowadzone do psychiatrii przez Eugeniusza Bleulera w celu określenia jednego z osiowych objawów schizofrenii – odwrócenia od świata zewnętrznego. Samo słowo autyzm jest pochodzenia greckiego (autos) i oznacza ‘sam’ [2, 3]. Pierwszy opis kliniczny autyzmu pochodzi z początku XIX w. i zawdzięczamy go lekarzowi francuskiemu Itardowi. Jednak za „ojca autyzmu” uważa się amerykańskiego psychiatrę Leo Kannera, który w 1943 r., w artykule pt. Autistic disturbances of affective contact opisał 11 przypadków dzieci, charakteryzujących się takimi cechami, jak: brak zdolności do nawiązywania relacji z innymi ludźmi, zaburzeniami w komunikacji werbalnej, zachowaniami stereotypowymi. Zespół tych objawów Kanner określił jako autyzm wczesnodziecięcy. W 1944 r. austriacki pediatra Hans Asperger opisał przypadki kliniczne osób, które ujawniały dziwne obsesje oraz u których występowały zaburzenia w relacjach z ludźmi. Jednak posługiwanie się mową pozostawało prawidłowe, w przeciwieństwie do przypadków pacjentów opisywanych przez Kannera [4, 5]. Wiek XXI to gwałtowny wzrost częstości rozpoznawania autyzmu i całościowych zaburzeń rozwoju. Ostanie badania wskazują, że współczynniki chorobowości wynoszą 30/10 000 dla klasycznego autyzmu i 1/100 dla całościowych zaburzeń rozwoju. Zaburzenia częściej występują u chłopców, jednak istnieje pogląd, iż u dziewczynek zaburzenia są głębsze [1]. Pomimo licznych badań etiologia autyzmu nie została w pełni wyjaśniona. W początkowym okresie badań nad autyzmem i jego etiologią przeważał pogląd o psychogennej etiologii tego zaburzenia. Twórca tej teorii był sam Leo Kanner, który uważał, że za wystąpienie objawów autyzmu odpowiadają nieprawidłowe relacje zachodzące pomiędzy niemowlęciem a „zimną”, odrzucającą postawą matki. Jednak po kilku latach twórca autyzmu wycofał się z tej teorii [2, 5]. Kolejny z autorów prowadzących badania nad etiologią autyzmu – Tinbergen – uważał, że zachowania autystyczne mogą pojawić się w przebiegu normalnego rozwoju i są wynikiem reakcji dziecka na silny lęk przed otaczającym je światem zewnętrznym. Zachowania te utrwalają się wówczas, gdy poczucie bezpieczeństwa w relacji z matką jest słabe lub niewykształcone. Do tzw. czynników autystycznogennych według Tinbergena należą te, które są związane z postępem cywilizacji: migracja, urbanizacja, zmiana modelu rodziny, „samotność” matki w okresie ciąży i połogu oraz cecha osobnicza określana jako „ranliwość”, która oznacza zmniejszoną odporność osobniczą na patogenne czynniki zewnętrzne [7]. Teorie o psychologicznych uwarunkowaniach autyzmu zostały odrzucone przez większość współczesnych badaczy. Etiologia jest prawdopodobnie wieloczynnikowa i uwarunkowana zarówno przez czynniki genetyczne jak i środowiskowe. Od lat 90. XX wieku w neurobiologii autyzmu dużą uwagę przywiązuje się do zaburzeń funkcjonowania neuronów lustrzanych. Są to neurony znajdujące się w korze czołowej przedruchowej oraz korze dolnej części płata ciemieniowego, które ulegają aktywacji podczas wykonywania pewnych czynności lub obserwowania ich u innych ludzi. U człowieka neurony lustrzane są odpowiedzialne prawdopodobnie również za takie emocje jak empatia. Uaktywniają się zarówno wówczas, gdy sami doświadczamy emocji, jak również wtedy, gdy widzimy je u innych. Nieprawidłowości w ich funkcjonowaniu mogą prowadzić do zaburzeń obserwowanych w autyzmie [8]. Badania ostatnich lat dotyczące etiologii autyzmu są ukierunkowane na poszukiwanie genetycznego podłoża autyzmu. Stwierdzono, że na wystąpienie objawów autyzmu możliwy wydaje się wpływ kilku genów zlokalizowanych na chromosomach 2, 7 i 16. Zaburzenia autystyczne mogą towarzyszyć chorobom uwarunkowanym genetycznie, takim jak zespół łamliwego chromosomu X czy stwardnienie guzowate [1]. Związek autyzmu z nieprawidłowościami strukturalnymi mózgu pozostaje nadal w sferze badań. Badania neuroobrazowe nie pozwalają na stwierdzenie, że autyzm pozostaje w związku z konkretną lokalizacją uszkodzeń. Dotychczas nie wykryto również typowych dla autyzmu zaburzeń neurologicznych, choć u niemal wszystkich osób z tym schorzeniem występowały pewne nieprawidłowości. Dotyczyły one najczęściej zaburzeń w rytmie okołodobowym, nieprawidłowych wzorców ruchowych, a także zaburzeń związanych z dominacją półkulową [5]. W badaniu neurologicznym u około 25% dzieci z autyzmem stwierdza się hipotonię, natomiast spastyczność występuje tylko w 5%. Padaczka występuje u około 20–35% pacjentów z autyzmem, a nieprawidłowości w zapisie EEG często pochodzą z płatów skroniowych. Zebrano dane dotyczące związków autyzmu z anomaliami w budowie i funkcjonowaniu ciała migdałowatego, hipokampu, móżdżku, płatów skroniowych i czołowych [5]. Autyzm charakteryzuje się występowaniem następujących cech: 1. upośledzenie funkcjonowania społecznego, 2. zaburzenia komunikacji, 3. ograniczony i powtarzający się wzorzec zainteresowań i aktywności, 4. wczesny ważnym sygnałem mogącym zapowiadać rozwój autyzmu są zaburzenia relacji między rodzicami i dzieckiem. W swoich badaniach Wing stwierdziła, że jednym z pierwszych objawów, które różnicują dzieci autystyczne od tych, które mają inne zaburzenia rozwojowe, jest brak odpowiedzi na dźwięki [9]. Ponadto dziecko autystyczne nie utrzymuje wzroku na twarzy innych osób. Patrzy nie na osobę, lecz przez nią. Objaw ten jest określany jako „puste” spojrzenie. Nie reaguje na bodźce i sygnały wysyłane przez rodziców lub inne osoby. Broni się przed kontaktem fizycznym, sztywnieje przy próbie przytulenia. Już w pierwszych miesiącach życia pojawiają się stereotypie. W okresie niemowlęcym należą do nich najczęściej: obracanie dłońmi i poruszanie palcami bardzo blisko oczu. Często rozwojowi autyzmu towarzyszą zaburzenia snu oraz łaknienia [2, 4, 5, 6]. Drugi i trzeci rok życia to rozwój najbardziej charakterystycznych objawów autystycznych: zaburzenia rozwoju mowy i niezdolność do nawiązywania komunikacji społecznej. Dziecko nie zwraca uwagi na otaczających je ludzi, tak jakby otaczający je świat pozostawał poza kręgiem jego zainteresowań. Objawem utrzymującym się jest unikanie kontaktu wzrokowego i brak reakcji emocjonalnych. Starsze dzieci z autyzmem nie wykazują potrzeby, zdolności nawiązywania więzi społecznych w kontaktach z rówieśnikami. Nie uczestniczą w zabawach, pozostają poza grupą [2, 6]. Zabawy dzieci dotkniętych autyzmem mają charakter stereotypowy: szeregowanie przedmiotów, wielokrotne uruchamianie zabawek mechanicznych. Cechą charakterystyczną jest również przywiązanie do niezmienności. Niepokojem i lękiem dzieci z autyzmem reagują na najdrobniejsze nawet zmiany. Zaburzenie ustalonego porządku budzi u dziecka agresję, niepokój ruchowy oraz nasilenie stereotypii [2]. Chłopiec Dawid K., obecnie 5,5-letni z c. I, p. I, ciąża i poród niepowikłany. Urodzony w terminie, urodzeniowa 3670 g, APGAR – 10 pkt. Rodzice chłopca zgłosili się do poradni neurologicznej, gdy Dawid miał 18 miesięcy z powodu obserwowanych u chłopca od kilku miesięcy zaburzeń zachowania. Rozwój ruchowy przebiegał prawidłowo: siedział samodzielnie w 8. raczkował w 9. chodził samodzielnie w 13. Natomiast rozwój psychiczny i emocjonalny od wczesnego okresu niemowlęcego przebiegał nieprawidłowo. Chłopiec nie nawiązywał kontaktu wzrokowego oraz unikał fizycznego, nie reagował na imię. W rozwoju mowy obserwowano znaczne opóźnienie: wypowiadał ciągi sylabowe, brakowało pojedynczych słów. W zachowaniu chłopca obserwowano nasilenie stereotypii ruchowych: kręcenie się wokół własnej osi, kręcenie i machanie rączkami. W zabawie dziecka dominowało szeregowanie przedmiotów (klocki, samochodziki). Szczególnie nasilone u chłopca były zaburzenia o charakterze nadpobudliwości psychoruchowej oraz napady złości i agresji. W dostępnym badaniu neurologicznym nie stwierdzono cech ogniskowego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. Chłopca skierowano do poradni audiologicznej celem wykonania badania słuchu oraz poradni zdrowia psychicznego i poradni psychologiczno-pedagogicznej. Równolegle zaplanowano pełną diagnostykę neurologiczną. Zaplanowano badanie MRI głowy oraz EEG, jak również badania genetyczne. Wynik badania audiologicznego nie ujawnił zaburzeń słuchu. Podobnie wynik badania MRI głowy wykazał prawidłowy obraz mózgu. Również rezultat badania genetycznego nie odbiegał od stanu prawidłowego. Natomiast wynik badania EEG ujawnił nieprawidłowy zapis z obecnością grafoelementów padaczkowych. Konsultacje w poradniach: zdrowia psychicznego oraz psychologiczno-pedagogicznej potwierdziły wstępnie wysunięte podejrzenie autyzmu dziecięcego. Rozpoczęto terapię psychologiczną oraz logopedyczną. W funkcjonowaniu chłopca w ciągu kolejnych miesięcy stwierdzono nasilenie napadów złości oraz agresji. Powtórzone badanie EEG po raz kolejny ujawniło nieprawidłowy zapis z obecnością zmian napadowych. Na podstawie wyników badania EEG oraz obrazu klinicznego rozpoznano padaczkę i do leczenia włączono kwas walproinowy, uzyskując poprawę stanu klinicznego w postaci zmniejszenia częstości napadów złości i agresji. Obecnie chłopiec przebywa pod stałą opieką poradni neurologicznej oraz uczęszcza do przedszkola dla dzieci z autyzmem. Prowadzona terapia psychologiczno-logopedyczna przyniosła efekty w postaci poprawy funkcji społecznych oraz komunikacji (chłopiec mówi pojedyncze słowa oraz spełnia proste polecenia). W zapisie EEG obserwuje się pojedyncze fale ostre na tle prawidłowego wzorca z...

autyzm u 4 latka forum